Κέβιν Λύντς
Η συνέντευξη περιλάμβανε περιγραφή της πόλης, της σχεδίαση ενός σκίτσου αυτής, και περιγραφή ενός φανταστικού ταξιδιού στην πόλη. Οι νοητικές αναπαραστάσεις των αστικών στοιχείων ομαδοποιούνται σε πέντε κατηγορίες: Σύμφωνα με τον Λύντς, οι νοητικοί χάρτες συνίστανται από ένα δίκτυο των παραπάνω στοιχείων. Παρότι οι νοητικοί χάρτες είναι απαραίτητοι στον καθένα για πρακτικούς λόγους, ταυτόχρονα αποτελούν και υποκειμενικές αναγνώσεις του χώρου καθώς είναι τμηματικές (περιλαμβάνοντας μόνο μερικές περιοχές και όχι άλλες), απλουστευτικές (περιλαμβάνοντας μόνο μερικές πληροφορίες για το περιβάλλον και όχι άλλες) και παραμορφωτικές (υποκειμενικές ερμηνείες του χώρου). Για τον καθορισμό των νοητικών χαρτών, ο Λύντς χρησιμοποίησε τη μέθοδο των συνεντεύξεων.Ξεκίνησε διαλέξεις στο MIT το επόμενο έτος, έγινε βοηθός καθηγητής το 1949, ορίσθηκε μόνιμος συνεργάτης καθηγητής το 1955, και έγινε πλήρης καθηγητής το 1963. «Η εικόνα της πόλης» είχε σημαντική και μακροχρόνια επιρροή στους τομείς του αστικού σχεδιασμού και της περιβαλλοντικής ψυχολογίας. Κατά τον Λύντς οι άνθρωποι κατανοούν την πόλη και προσανατολίζονται σε αυτήν χρησιμοποιώντας νοητικές αναπαραστάσεις όλων των στοιχείων που περιέχει η πόλη.
Η διασημότερη εργασία του Lynch s η εικόνα της πόλης που δημοσιεύθηκε το 1960, είναι το αποτέλεσμα πενταετούς έρευνας για τον τρόπο με τον οποίο οι χρήστες αντιλαμβάνονται και οργανώνουν τις χωρικές πληροφορίες καθώς προσανατολίζονται μέσα στις πόλεις. Τα βιβλία του ερευνούν την παρουσία του χρόνου και της ιστορίας στο αστικό περιβάλλον, το πώς τα αστικά περιβάλλοντα έχουν επιπτώσεις στα παιδιά, και το πώς μπορεί να αξιοποιηθεί η ανθρώπινη αντίληψη (perception) για τη φυσική μορφή πόλεων και περιοχών, ως εννοιολογική βάση για καλό αστικό σχέδιο.
Στο ίδιο βιβλίο ο Λυντς δημιούργησε επίσης τις λέξεις imageability και Wayfinding . Το δείγμα του αποτελούταν από 30 ανθρώπους από το κέντρο της Βοστόνης, και δεκαπέντε από το Νιου Τζέρσεϋ, και Λος Άντζελες.
Γενικά, για την κατασκευή ενός ατομικού νοητικού χάρτη, μπορεί να ζητηθεί: Δείγμα μιας τέτοιας ερώτησης θα μπορούσε να είναι η εξής: Παρακαλώ σχεδιάστε μας την περιοχή της Πανεπιστημιούπολης Θεσσαλονίκης και ευρύτερα, συμπεριλαμβάνοντας όσες λεπτομέρειες θεωρείται σημαντικές Κατά τη διαδικασία, είναι σημαντικό να σημειώνονται από τον ερευνητή η σειρά αναφοράς των στοιχείων καθώς και η συναισθηματική ή άλλη έμφαση σε αυτά. Από την εφαρμογή της έρευνας του Λυντς, πέρα από την διακρίβωση ότι το σύνολο των ανθρώπων χρησιμοποιούν τα πέντε παραπάνω στοιχεία, προκύπτουν επιπλέον διαπιστώσεις όπως: Συν τω χρόνο, η προσέγγιση του Λύντς χρησιμοποιήθηκε για την δημιουργία θεματικών νοητικών χαρτών των πόλεων, όπως π.χ. Παράλληλα με την έρευνα και την διδασκαλία, ο Λύντς διατέλεσε σύμβουλος της πολιτείας του Ρόουντ Άιλαντ, του Ιατρικού Κέντρου Νέας Αγγλίας, της Αρχής επανανάπτυξης της Βοστόνης, της εταιρείας βιομηχανικής ανάπτυξης του Πουέρτο Ρίκο, του Γραφείου σχεδιασμού του M.I.T.
και άλλων οργανισμών. Ο Λύντς συνεισέφερε στον τομέα του αστικού σχεδιασμού μέσω εμπειρικής έρευνας για τον τρόπο με τον οποίο τα άτομα αντιλαμβάνονται και προσανατολίζονται στο αστικό τοπίο. Αναλύοντας (αυτόν) τον τρόπο ανάγνωσης μιας πόλης, ο Λύντς συνετέλεσε στο να συνδέσει τις αφηρημένες ιδέες που έχει ο κάθε άνθρωπος για την πόλη με την εμπειρία που αποκτά βιώνοντας την, αποδεσμεύοντας τον έτσι από τα περιοριστικά όρια και την αυστηρότητα ενός χάρτη.
Ο Κέβην Λύντς (Kevin Andrew Lynch, Σικάγο, Ιλλινόις 1918 – en:Martha s Vineyard, Μασσαχουσέτη 1984), ήταν Αμερικάνος πολεοδόμος και συγγραφέας. Ο Λύντς σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Γέιλ / πολυτεχνικό ίδρυμα Rensselaer, υπό τον Frank Lloyd Wright - και πήρε πτυχίο πανεπιστημίου στον αστικό σχεδιασμό από το MIT το 1947. Χρησιμοποιώντας τρεις ανόμοιες πόλεις για παραδείγματα (Βοστώνη, πόλη του Τζέρσεϋ, και Λος Άντζελες), ο Λύντς αναφέρει ότι οι χρήστες κατανοούν το περιβάλλον με τρόπους συνεπείς και προβλέψιμους, οι οποίοι δυνητικά διαμορφώνουν «νοητικούς χάρτες».
(νοητικοί) χάρτες περιοχών που προκαλούν φόβο, άγχος κτλ. Δείγματα Νοητικών Χαρτών .
